Artikel / 04 Aug

“Waarom niet?” Over carrière, dromen en werkelijkheid van een ondernemer in progress

giphy-500x213

“Waarom niet?”

Over carrière, dromen en werkelijkheid van een ondernemer in progress

Hallo daar! Wat fijn dat jij beslist om dit te lezen! Het feit dat je op dit artikel klikt op een mooie zondagavond zoals deze maakt me enorm blij en wijst erop dat jij:

1) Momenteel niets belangrijkers te doen hebt op deze zondagavond: GEWELDIG! Zo hoort het ook! Zondagen zijn voor lui gedrag en wijntjes drinken.
2) Lichtjes geïntrigeerd bent door de titel van dit artikel: BE PATIENT! Alles wat in de titel wordt vermeld, zal in dit artikel grondig worden behandeld.
3) Graag meer wilt weten over carrière maken en je dromen volgen : HOERA! Daar hoef ik niets meer aan toe te voegen… gewoon HOERA!

Nu ik even mijn vreugde over jouw klikgedrag heb kunnen uiten, vind ik ook dat ik er best meteen invlieg alvorens je beslist om dit venster op je smartphone te sluiten met een grommende “get to the point, lady!”. In dit artikel ga ik het hebben over Vegamuze. Maar deze keer zal ik niet focussen op eten en veganisme, maar op mijn weg naar het ondernemerschap. Hoe werd ik Vegamuze? Wat bezielde me om mijn carrière plots deze twist te geven? En wat is dat überhaupt “carrière maken”?

Het zijn slechts enkele essentiële vragen die in dit stukje aanbod zullen komen en wie weet zijn het ook vragen waar jij, die super coole lezer op deze mooie zondagavond, wel af en toe eens mee worstelt.
Dus laten we samen eens een frisse duik nemen in een zee vol werkgerelateerde begrippen. En beginnen doen we bij het begin: toen ik nog een kleine kleuter was.

Wat wil je later worden?

Het is een vraag die ik vroeger meermaals te horen kreeg. Ik hoorde het van de juf, mijn grootouders en de kassiester in de supermarkt toen ze van onder de toog een snoepje tevoorschijn toverde.
Tja, wat wou ik later worden? Als verlegen zevenjarige werd ik altijd wat onwennig bij deze vraag. Moest ik hier al een serieus antwoord op kunnen geven? Of was het antwoord ‘Disney prinses’ nog aanvaardbaar? Door de jaren heen veranderde ik vaak van antwoord. Wat begon met “Assepoester!” (het leek me leuk om met muizen te kunnen praten) veranderde in “dierenarts” (het leek me leuk om met muizen te kunnen praten)en later “Hollywood actrice” (ik hield van Angelina Jolie) , VN ambasadrice (ik hield van Angelina Jolie) en moeder van 5 geadopteerde kinderen ( ik hield écht van Angelina Jolie).

Na zes jaar middelbaar, een bachelor toegepaste taalkunde Engels-Duits, een master meertalige communicatie én een master in American Studies, hield ik het op: Ik wil gewoon ergens in een mooi, hoog gebouw werken, elke dag badass business suits dragen en heel erg knappe collega’s hebben.

Ik veronderstel dat het al wat duidelijk wordt dat ik echt geen ENKEL idee had wat ik wou worden of wat ik wou doen… en dus belandde ik na mijn studies als nieuweling op een klantendienst. Ja, ik kon mijn studies in praktijk toepassen. Ja, ik werkte in een (semi) mooi gebouw, droeg (very) badass business suits en had (helaas!) geen knappe collega’s.

Van bovenaf gezien leek deze job perfect te kloppen bij wat ik wou. Alles leek goed, alles leek mooi, alles leek normaal.
Maar binnenin ging ik elke dag een klein beetje dood. Wat zit ik hier in hemelsnaam te doen? Is dit het dan? Is dit die carrière, die job waar iedereen het over heeft?

Plots besefte ik dat ik helemaal niet thuishoorde in deze setting. De setting die ik jaren lang in mijn hoofd had gegraveerd als “het te volgen pad” , voelde plots als een doodlopende straat waar ik me met mijn banden in had vastgereden.

Dit leidde uiteindelijk tot een gigantische zenuwinzinking én een monumentale, life-changing openbaring. (Want every cloud has a silver lining, weet je wel)

kim-450x331

Dagen aan een stuk zat ik in mijn zetel te huilen. Ik snapte het allemaal niet meer. Ik begreep niet hoe het leven in elkaar zat, en ik begreep niet hoe IK in elkaar zat.
Dus nam ik de enige juiste beslissing: ik nam ontslag en ging op reis.
Geen reis naar het buitenland, maar een reis naar binnen. Een reis door de ziel. Elke dag probeerde ik mezelf te annalyseren, mijn leven te fileren en mijn visie op leven, liefde en uiteraard carrière te begrijpen en vorm te geven.
Zelfreflectie; iedereen heeft er soms even behoefte aan (en het is een stuk leuker in combinatie met Mon Chéri chocolaatjes en rosé wijn)

Het is belangrijk om te beseffen dat zelfreflectie niet echt lukt als je vasthoudt aan bepaalde voorgeprogrameerde patronen. Je moet je persoonlijke puzzel uit elkaar halen, elk puzzelstukje bekijken, aftasten en –indien nodig- weggooien , om tenslotte een nieuwe puzzel neer te leggen.
Na weken zelfreflectie, al jankend in de zetel met Mon Chéri en rosé wijn, begon het me te dagen: mijn hele leven heb ik me blindgestaard op het “wat?” : WAT wil ik later worden? WAT wil ik studeren? WAT wil ik doen? WAT wil ik van job?
En dankzij mijn zenuwinzinking, de vele tranen en de bergen chocola en wijn, gingen mijn ogen open voor de échte belangrijke vragen: WIE wil ik zijn? En WAAROM?

Wie ben ik?

Stel jezelf die vraag eens. Kan je hierop antwoorden zonder meteen je beroep te willen noemen? Indien ja, goed bezig! Indien nee, join the club! Voor vele mensen is het verrassend moeilijk om zichzelf te beschrijven zonder over het werk te beginnen. Want hoevaak hoor je wel niet: “Ik ben X en ik ben dokter” of ‘Ik ben X , moeder van 2 en werk bij Y” ? Onze titel, onze functie en ons werk worden om den duur een groot deel van hoe we onszelf gaan identificeren. En begrijp me niet verkeerd: wat je doet, is zeker een deel van de taart, maar door steeds de klemtoon te leggen op de kers, vergeten we vaak de onzichtbare bloem, suiker en liefde die nodig was om de taart te bakken.
WIE BEN JIJ? Welke waarden vind je belangrijk? Wat is de suiker in jouw hart en de bloem in jouw ziel?

En dus besloot ik voor mezelf te bepalen wie ik was en wie ik graag wilde zijn. En het antwoord was opvallend eenvoudig:

giphy-3-500x375

Oprah Winfrey

Voor je me begint uit te lachen of met je ogen rolt, hear me out for a second. Uiteraard was/is het nooit mijn ambitie om effectief Oprah te worden. Ik wil niet plots celebrities uitnodigen om op mijn zetel te komen springen (oké, misschien een beetje) en koffiekransjes met Gale houden (oké, dat laatste lijkt me wel heel erg leuk!).
Wat me aantrekt in Oprah is dat ze honderden ‘jobs’ heeft en daar ook gewoon mee wegkomt. Ze is begonnen als nieuwsanker bij een lokaal tv station, begon met haar talk show, ging acteren, produceren, scholen oprichten, geld schenken, schrijven, etc. Oprah doet zooooooveeeeeel en iedereen vindt dat heel erg normaal… because she is OPRAH!
Waarom vinden we dit normaal bij Oprah, maar niet bij onszelf? Waarom mag Oprah honderd dingen doen, en lijken wij te moeten kiezen uit een gelimiteerd aantal mogelijke jobs en functies?

In de periode nadat ik ontslag had genomen, heb ik tientallen Oprah filmpjes op YouTube bekeken, opnieuw bekeken en opnieuw bekeken. Mijn conclusie? Als ik al een functie of beroep op Oprah zou durven kleven dan is haar functiebeschrijving eenvoudig “Oprah zijn”.
En lijkt jou dit ook niet geweldig? Om volop te kunnen zijn wie je bent en dat als essentie van jou als individu te kunnen uitdragen?

Als Oprah het kan, waarom ik niet?

Nu hoor ik jou denken: dat is toch wel makkelijker gezegd dan gedaan.
Klopt helemaal. Jezelf ontdekken, jezelf zijn, jezelf blijven... 't is fucking hard werken en een continue oefening.
Toen ik eenmaal mijn Oprah-openbaring kreeg, besloot ik werk te maken om Eveline – de persoon – te doorgronden en daaropvolgend, te laten stralen.
Ik ging op zoek naar welke waarden ik echt belangrijk vond in het leven en welke passies ik had. Al moet ik bij deze zin misschien een kleine kanttekening maken, want mijn waarden en passies zijn niet zaken die ik moet “zoeken” of “vinden”. Ze zitten inherent in mijn persoonlijkheid verweven. Ik héb ze al. Ze zoeken zou dus belachelijk veel tijdverlies zijn. Een beter woord bij deze is dus “bewustworden van” of “aandacht schenken aan” of “wakker schudden”.
Ik begin even opnieuw: Ik werd me bewust van de waarden in het leven die ik belangrijk vond en schonk aandacht aan mijn passies.
Zo. Veel beter, vind je ook niet?

En na een tijdje begon ik me te realiseren dat eten en koken doorheen mijn leven altijd een constante factor van vreugde en genot is geweest. Ik zag het altijd als hobby én passie, maar het kwam voordien nooit in me op deze passie ook professioneel te benutten… Maar als Oprah het kan, waarom ik niet?

En dus stampte ik Vegamuze uit de grond. Vegamuze is mijn onderneming én alterego. Een project, een zaak, een business die helemaal samenvalt met alle passies en waarden die ik in het leven belangrijk vind: lekker eten, ecologie, duurzaamheid, groenten, kleur, gekheid, liefde.

Deze begrippen zijn Vegamuze én zijn Eveline. Ik ben bij wijze van spreken mijn beroep. Ja, ik ben Oprah.

En toen ik me eenmaal bewust werd van mijn waarden en passies, voelde het alsof er een steen van mijn hart werd getild en ik eindelijk weer rustig kon ademhalen. “Mijn beroep” was gebaseerd op wie ik was en dus voelde ik een grote rust en vrijheid om binnen dit beroep mijn activiteiten te gaan bepalen. Ik geef kookworkshops, bak taarten, doe catering, geef feestjes, bak pizza’s, kook zero waste, kook nu eens Italiaans dan Indisch , eens Thais, dan Libanees. Ik doe vanalles en nog wat en dat is dik oké. Want alles is overgoten met een flinke saus Eveline (en groenten) en dus blijft de essentie altijd aanwezig.

Carrière maken betekent voor mij dus zoveel als “ongeneerd jezelf zijn”. Carrière heeft niets te maken met promotie, anciënniteit, loonopslag of jobhoppen, maar alles met zelfontplooiing. Een carrière uitbouwen lukt namelijk niet zonder die ene persoon die in het midden van alles staat: jij. En als die ene persoon de hele tijd genegeerd wordt, hoe kan jouw carrière dan groeien?

Stop dus met die focus op “wat wil ik doen?” . Stop jezelf niet in een hokje. Begrens jezelf niet met de beschrijving van een bepaalde functie. Denk vrij. Geef aandacht. Droom. En ja, cliché cliché, misschien worden die dromen dan werkelijkheid.

Dit is allemaal nogal zweverige shit

Mijn excuses aan de zeer down to earth lezers onder jullie, maar onthou een ding: beschrijf jezelf niet met je beroep. Beschrijf jezelf niet in 1 woord of 2 woorden of 3 woorden. (Ja, ik beken: elke werkgever die dit vraagt op een sollicitatiegesprek is een wereldvreemde loser.)
Je bent een persoon van vlees en bloed. Met dromen zo groot en gedachten zo diep dat je elke dag een boek zou kunnen vullen, waarom zou je dan genoegen nemen met één enkel begrip?

Neen, mezelf summier voor jou beschrijven kan ik niet. Als ik 1 woord zou moeten gebruiken om mezelf mee te labelen, dan is het misschien wel ondernemer.

Nee wacht…ondernemer in progress.

Ondernemen betekent voor mij evolueren en groeien. Elke persoon op deze aardbol blijft groeien: we leren bij, we ontwikkelen nieuwe passies, we ontmoeten nieuwe mensen en starten continu nieuwe fases in ons leven. Ons leven staat nooit stil. Onze ik is nooit af. Elk individu is heel zijn leven “in wording”. En laat dat voor mij nu net de essentie van ondernemerschap zijn: de intentie en vreugde van het blijven groeien. Met als gevolg dat ik mezelf waarschijnlijk dus nooit een ondernemer zal noemen, want ondernemen is nooit volledig ‘af’ of ‘perfect’. Ik ben een ondernemer in progress, met steeds een idee of twee dat aan het uploaden is.

Misschien ben jij dat ook?

Waarom niet?

PS: Dit artikel werd NIET gesponsord door Mon Chéri of rosé wijn. Just sayin.